Spermidine is een stof die je lichaam zelf maakt en die in eten zit. Ze zet zelfopruiming aan, en dat is precies het mechanisme uit de module over veroudering.
Waar zit het in?
Tarwekiemen bevatten de hoogste hoeveelheden. Verder in gerijpte kaas, sojaproducten, paddenstoelen, peulvruchten en broccoli.
Je darmbacteriën maken het ook, en dat is een deel van je inname dat je niet ziet.
Wat is aangetoond?
Bij gist, wormen, vliegen en muizen verlenging van de levensduur, consistent gevonden, via zelfopruiming.
Bij mensen komt het bewijs uit cohortonderzoek. In een Oostenrijkse studie hing een hogere inname samen met lagere sterfte, met een verschil dat vergeleken werd met een paar jaar levensverwachting.
Dat is waarnemend onderzoek en het gaat over eten, niet over een pil. Wie veel tarwekiemen en gefermenteerde kaas eet, verschilt waarschijnlijk op meer punten.
Wat is er uit proeven?
Kleine proeven met loting bij ouderen met geheugenklachten, met een tarwekiemextract. De eerste liet een klein voordeel zien, een grotere vervolgproef vond geen effect.
Dat patroon, een kleine positieve proef gevolgd door een grotere zonder effect, is precies wat je in de module over leren leren hebt leren herkennen.
Wat is ons oordeel?
Dat het mechanisme goed onderbouwd is en dat de vertaling naar mensen niet gelukt is.
Wie het wil, komt er via eten aan. Tarwekiemen zijn goedkoop en bevatten er meer van dan de meeste supplementen.
Waarom is dit interessant?
Omdat het een van de weinige stoffen is waarvan het werkingsmechanisme precies aansluit op een erkend verouderingsmechanisme.
Dat maakt het de moeite van het volgen waard. Het maakt het nog geen aanbeveling.