Zelfopruiming kwam twee keer eerder langs. Hier gaat het om de details die in de discussie over vasten voortdurend worden overgeslagen.
Wat is mitofagie?
Het gericht opruimen van kapotte mitochondriën.
Een mitochondrion dat zijn lading verliest, wordt gemarkeerd. Twee eiwitten herkennen die markering en zetten het opruimproces in gang.
Dit is waarschijnlijk de belangrijkste vorm van zelfopruiming voor veroudering, want een kapot mitochondrion dat blijft draaien maakt vooral schade.
Wat zet het aan?
Een tekort aan brandstof, via de tekortsensor uit de les over de sensoren.
Inspanning, en dat is bij mensen in spierweefsel gemeten.
En de remming van de aminozuursensor, die zelfopruiming normaal tegenhoudt. Daarom telt eiwit hier anders dan koolhydraat.
Waarom is meten zo moeilijk?
Omdat je het proces niet ziet in bloed. Je hebt weefsel nodig, en dat betekent een biopt.
Daar komt bij dat de gebruikelijke markers een momentopname zijn en geen snelheid. Een ophoping van markers kan betekenen dat er meer opruiming is of dat de opruiming juist vastloopt.
Dat is de reden dat er bij mensen geen getal is voor hoeveel uur vasten hoeveel autofagie geeft. Dat getal bestaat niet omdat het niet te meten valt zonder iemand te opereren.
Wat betekent dat voor de claims?
Dat elke uitspraak over een specifiek aantal uren bij mensen verzonnen is, of overgenomen uit dieronderzoek.
Dat maakt vasten niet zinloos. Het maakt de precisie vals, en die precisie is precies wat verkocht wordt.
Wat is de tegenwerping bij vasten?
Dat je met langdurig vasten ook spierweefsel afbreekt, en dat de opruiming niet selectief is voor wat je kwijt wilt.
Bij ouderen, bij wie spierbehoud het zwaarst weegt, is dat een reële afweging.