Cellen praten voortdurend met elkaar, via hormonen, via signaalstoffen in de buurt, en via direct contact.
Met de jaren verandert dat verkeer. Niet doordat het stopt, maar doordat de verhouding verschuift.
Wat verschuift er?
Signalen die met ontsteking te maken hebben nemen toe. Signalen die met herstel en onderhoud te maken hebben nemen af.
Hormonen dalen of raken uit ritme. De gevoeligheid van ontvangers neemt af, waarvan insulineresistentie het bekendste voorbeeld is.
Waarom staat dit apart op de lijst?
Omdat het het mechanisme is waarmee veroudering zich verspreidt.
De andere mechanismen zitten in een cel. Dit is hoe een verouderende cel zijn omgeving meeneemt. Een senescente cel maakt zijn buren senescent via precies dit kanaal.
Datzelfde geldt tussen organen. Vetweefsel dat ontstekingssignalen afgeeft, raakt je vaten, je lever en je hersenen zonder dat daar iets mis mee was.
Wat is de belangrijkste aanwijzing?
De proeven waarin de bloedsomloop van een jong en een oud dier werd gekoppeld.
Het oude dier verbeterde op meerdere punten, en het jonge dier ging achteruit. Dat laatste is minstens zo interessant, want het betekent dat er in oud bloed iets zit dat schaadt, en niet alleen dat er in jong bloed iets ontbreekt.
En bloedtransfusies van jonge donoren?
Daar is een markt voor ontstaan, vooral in de Verenigde Staten.
Er is geen enkel bewijs bij mensen dat dit werkt, de toezichthouder daar heeft er expliciet voor gewaarschuwd, en een transfusie brengt eigen risico's mee. Dat is ons oordeel en het is niet genuanceerd bedoeld.
Wat is er wel?
De signalen aanpakken die je kunt beïnvloeden. Minder buikvet betekent minder ontstekingssignaal. Beweging geeft signalen af die de goede kant op werken.
Dat is minder spectaculair en het is wat er staat.