Superfood is een marketingterm en geen categorie. Er bestaat geen definitie en er is geen drempel waar iets overheen moet.
In de Europese Unie mag het woord alleen op een verpakking staan als er een goedgekeurde gezondheidsclaim bij hoort, en die zijn er nauwelijks. Daarom staat het vooral in artikelen en niet op etiketten.
Wat is het patroon?
Bijna altijd hetzelfde. Een exotisch product met een hoge waarde in één laboratoriumtest, meestal een maat voor antioxidatieve capaciteit in een reageerbuis.
Die maat is door de instantie die hem ooit publiceerde ingetrokken, omdat hij niets voorspelt over wat er in een mens gebeurt.
Een paar gevallen
Gojibessen: veel vitamine C en carotenoïden, net als een hoop goedkope vruchten. Geen bijzondere bevindingen bij mensen.
Açai: hoog in polyfenolen, nauwelijks onderzoek bij mensen, en het meeste wordt verkocht als poeder of sap waarin er weinig van over is.
Chiazaad: veel vezels en de plantaardige omega 3, die slecht omzet. Als vezelbron prima, als omega 3-bron niet.
Spirulina en chlorella: veel eiwit per gram, en je eet er weinig gram van. Het bewijs bij mensen is dun.
Kurkuma: interessant mechanisme en zeer slechte opname. Wat er bij mensen aan bewijs ligt, staat in de module over supplementen.
Wat is de eerlijke vergelijking?
Zet een gojibes naast een gewone blauwe bes, of grootbloemig Nederlands seizoensfruit, en het verschil is klein en de prijs is het niet.
Bijna elk superfood heeft een lokale tegenhanger die vijf keer goedkoper is. Dat is ons oordeel en het is de bruikbaarste conclusie van deze les.
Hoe test je een claim?
Met dezelfde drie vragen als altijd. Is er onderzoek bij mensen. Gaat het over een uitkomst die ertoe doet. En hoeveel moet je ervan eten om op de onderzochte dosis te komen.
Die laatste vraag sneuvelt het vaakst. De dosis in het onderzoek is vaak vele malen hoger dan wat er in een portie zit.