Dit is het spectaculairste onderwerp in dit vakgebied, en het is ook het verst van de praktijk verwijderd.
Wat is de ontdekking?
Dat een gewone volwassen cel met vier factoren terug te zetten is naar een stamcelachtige toestand. Die factoren zijn in 2006 beschreven en leverden een Nobelprijs op.
Daarmee werd duidelijk dat de epigenetische markering, het patroon uit de module over veroudering, terug te draaien is.
Wat is er daarna gebeurd?
De volledige omzetting maakt van een cel een stamcel, en die vormt tumoren. Dat is geen bijwerking maar de kern van wat zo'n cel is.
De doorbraak was daarom niet de volledige maar de gedeeltelijke variant: de factoren kort aanzetten en weer uitzetten, zodat de cel jonger wordt zonder zijn identiteit te verliezen.
Dat is bij muizen gelukt. Verouderde weefsels functioneerden beter, en bij muizen met versnelde veroudering werd de levensduur verlengd.
Bij de oogzenuw van muizen is gezichtsvermogen hersteld na schade.
Waarom is het gevaarlijk?
Omdat het venster smal is. Te weinig doet niets, te veel geeft tumoren.
En omdat het bij hele dieren alleen werkt met een systeem waarbij de factoren van buitenaf aan en uit worden gezet. Dat is geen behandeling die je geeft en laat staan.
Wat ligt er bij mensen?
Niets, buiten het allereerste begin. Er zijn bedrijven met veel geld en er lopen eerste proeven, gericht op de ogen omdat die afgesloten zijn van de rest.
Wat is een reële verwachting?
Decennia, en niet zeker. Dat is de eerlijke inschatting, en het is een andere dan de toon waarop erover gesproken wordt.
Waarom staat het hier?
Omdat het het duidelijkst laat zien dat veroudering deels informatieverlies is en niet alleen schade. Dat is een fundamenteel inzicht, ook als er nog niets mee te doen valt.