Autofagie betekent letterlijk zichzelf opeten. Een cel herkent zijn eigen kapotte onderdelen, verpakt ze, en stuurt ze naar de afvalverwerking om ze af te breken tot bruikbare bouwstenen.
Als je uit deze module één ding onthoudt, is dit het. Vrijwel elk vastenprotocol en een flink deel van de supplementenmarkt verwijst ernaar.
Wat wordt er opgeruimd?
Kapotte organellen, verkeerd gevouwen eiwitten, en binnengedrongen ziekteverwekkers.
Het draait de hele tijd op een laag pitje en wordt harder aangezet onder bepaalde omstandigheden. Welke dat zijn, komt verderop in de opleiding.
Hoe gaat dat?
Op drie manieren, en de eerste is de bekendste.
Bij de eerste vormt zich een blaasje met een dubbele wand om het materiaal heen, dat daarna versmelt met het lysosoom. Bij de tweede hapt het lysosoom direct een stukje naar binnen.
De derde is de precieze variant. Hulpeiwitten herkennen één specifiek eiwit dat weg moet en brengen het rechtstreeks naar de afvalverwerking.
Voor kapotte mitochondriën bestaat een eigen vorm hiervan. Die heeft een eigen naam en het is dezelfde gedachte.
Waarom neemt dit af met de jaren?
Dat is aangetoond en het waarom is niet volledig opgehelderd. Wat er gebeurt is duidelijker dan waarom.
Het gevolg is dat beschadigde onderdelen zich opstapelen. Minder opruimen betekent dat je cellen langzaam volraken met rommel die niets meer doet.
Dat versterkt andere mechanismen die je al kent: verkeerd gevouwen eiwitten blijven liggen, en kapotte mitochondriën blijven draaien terwijl ze vooral schade maken.
Wat kun je ermee?
Meer dan met de meeste mechanismen, en dat is precies waarom het zo populair is.
Vasten en minder eten zetten autofagie aan. Hoe sterk, bij mensen, en hoeveel dat uitmaakt voor je gezondheid op lange termijn is een aparte vraag met een eigen antwoord, en dat antwoord staat verderop.
Wat hier telt is dat je het mechanisme kent voordat iemand het je verkoopt.