Dat emoties lichamelijk zijn, is geen zweverige uitspraak. Angst versnelt je hartslag, verdriet verandert je ademhaling, spanning verhoogt je spiertonus.
Dit onderwerp staat in deze module omdat de markt eromheen groot is en het bewijs gemengd.
Wat is aangetoond?
Dat emoties een consistent lichamelijk patroon hebben. In onderzoek waarin mensen aangeven waar ze iets voelen, komen dezelfde plekken terug, ook tussen culturen.
Dat langdurige spanning de spiertonus verhoogt en dat dat pijn kan geven.
Dat het benoemen van een emotie de activiteit in het angstgebied van je hersenen meetbaar verlaagt. Dat is een van de best gedocumenteerde bevindingen in dit gebied.
En het idee dat het lichaam de score bijhoudt?
Dat trauma lichamelijk doorwerkt, staat vast. Mensen met een posttraumatische stoornis hebben meetbaar andere stressreacties en meer lichamelijke klachten.
Dat is iets anders dan de claim dat een specifieke herinnering in een specifieke spier zit opgeslagen. Daar is geen bewijs voor, en dat is de sprong die in lichaamsgerichte therapieën vaak wordt gemaakt.
Waar staan de therapieën?
Voor een bewegingsgerichte vorm van traumatherapie met oogbewegingen is het bewijs bij posttraumatische stress goed, en die wordt in richtlijnen aangeraden.
Voor yoga als aanvulling bij stress en bij trauma is het bewijs bescheiden en consistent.
Voor methoden die beloven trauma uit je weefsel te schudden of los te maken, is het bewijs vrijwel afwezig. Dat is ons oordeel.
Waar zit het risico?
Bij het openmaken zonder opvang. Intensieve lichaamsgerichte sessies kunnen heftige reacties oproepen, en zonder begeleiding die daarmee om kan gaan is dat onverantwoord.
Dat geldt ook voor intensieve ademsessies, die soms in dezelfde hoek worden aangeboden.
Wat is het redelijke antwoord?
Benoemen wat je voelt werkt, en het is gratis. Bewegen werkt. Yoga werkt bescheiden.
Bij echt trauma hoort een behandelaar met een onderbouwde methode, en niet een weekend.