Suikers plakken aan eiwitten, zonder dat daar een enzym aan te pas komt. Dat gebeurt langzaam, voortdurend, en hoe meer suiker in je bloed, hoe sneller.
Wat gebeurt er daarna?
De eerste stap is nog terug te draaien. Blijft het zitten, dan volgen omzettingen die dat niet meer zijn.
Wat er overblijft heet een eindproduct van versuikering. Dat blijft zitten zolang het eiwit blijft zitten, en daar zit precies het probleem.
Welke eiwitten lopen risico?
Vooral eiwitten die lang meegaan, want die hebben de meeste tijd om te verzamelen.
Collageen in je huid, je vaatwanden en je gewrichten gaat jaren tot decennia mee. Versuikerd collageen maakt weefsel stijver: stijvere vaten, stijvere gewrichten, minder veerkrachtige huid.
Het eiwit in de lens van je oog gaat je hele leven mee. Versuikering daarvan draagt bij aan staar.
Wat meet je langetermijnsuiker eigenlijk?
Precies dit. De test kijkt naar hoeveel van je hemoglobine versuikerd is.
Omdat een rode bloedcel ongeveer drie maanden meegaat, geeft die waarde een gemiddelde over die periode. Het is geen aparte ziektemarker maar een maat voor versuikering zelf.
Dat verklaart ook de beperking. Iemand met een snellere afbraak van rode bloedcellen krijgt een te lage uitslag, en bij bloedarmoede klopt hij ook niet.
Zit het ook in eten?
Ja. Bij hoge droge hitte ontstaan dezelfde stoffen: bij bakken, grillen, roosteren en frituren. De bruine korst is er het zichtbare deel van.
Hoeveel daarvan je lichaam opneemt en wat het daar aanricht, is minder duidelijk dan de opgewonden verhalen erover suggereren. Wat je zelf aanmaakt bij hoge bloedsuiker weegt vrijwel zeker zwaarder, en dat is ons oordeel.
Koken, stomen en stoven geven er minder. Dat is een redelijke voorkeur en geen reden om nooit meer iets te bakken.
Wat doet er het meest toe?
Je bloedsuiker laag houden over de dag. Dat raakt de bron in plaats van de gevolgen, en het is dezelfde lijst maatregelen als in de vorige module.