Een gezond lichaam schakelt zonder moeite tussen suiker en vet. Na het eten vooral suiker, tussendoor en 's nachts vooral vet.
Dat vermogen heet metabole flexibiliteit, en het verdwijnt eerder dan de meeste andere dingen die je kunt meten.
Hoe ziet het eruit als het weg is?
Dan blijft je lichaam op suiker hangen en komt het moeilijk aan het vet.
Praktisch merk je dat aan honger die snel terugkomt, aan een dip een paar uur na het eten, en aan slecht tegen een overgeslagen maaltijd kunnen.
Dat laatste is een signaal en geen karaktertrek. Iemand die na vier uur niet eten beeft en niet meer kan nadenken, heeft een systeem dat niet goed omschakelt.
Waar komt het vandaan?
Uit dezelfde hoek als de vorige les. Als insuline vrijwel de hele dag verhoogd is, komt er nauwelijks vet vrij, en een route die nooit gebruikt wordt loopt stroever.
Voortdurend eten houdt insuline hoog. Dat is de meest voorkomende oorzaak, en die is alledaags en niet dramatisch.
Wat herstelt het?
Drie dingen, en ze zijn alle drie saai.
Perioden zonder eten, zodat de vetroute daadwerkelijk gebruikt wordt. Dat hoeft geen streng vastenprotocol te zijn; niet eten tussen maaltijden door is al een verschil.
Beweging, vooral rustig en langdurig, want daar wordt vet als brandstof gebruikt. En krachttraining, want meer spier betekent meer plek voor glucose.
Hoe meet je het?
Bij onderzoek met de verhouding tussen uitgeademd kooldioxide en opgenomen zuurstof, want die verschilt per brandstof.
In het dagelijks leven grover: hoe je reageert op een maaltijd overslaan, en hoe je bloedsuiker verloopt na eten. Dat tweede is het enige waar een sensor werkelijk iets toevoegt, en daarover staat meer bij de biometrie.