Een epigenetische klok schat je leeftijd uit chemische markeringen op je DNA. In de module over veroudering stond wat ze zijn; hier staat hoe goed ze zijn.
Hoe worden ze gemaakt?
Door een rekenmodel te trainen op honderdduizenden markeringen en te laten zoeken naar de combinatie die de leeftijd het best voorspelt.
De eerste generatie is daarop getraind, en die raadt de kalenderleeftijd binnen enkele jaren.
Dat is precies het probleem: een model dat je kalenderleeftijd perfect raadt, vertelt je niets nieuws. Wat je wilt weten is de afwijking ervan.
Wat doet de tweede generatie beter?
Die is niet getraind op leeftijd maar op uitkomsten: op sterfte, op ziekte, op klinische waarden.
Daardoor voorspelt ze slechter hoe oud je bent en beter hoe het met je gaat. Dat is de bruikbaardere richting.
De nieuwste generatie schat de snelheid van veroudering in plaats van een leeftijd, en dat is conceptueel weer een stap verder.
Waarom wisselt de uitslag?
Omdat de meting zelf ruis heeft. Twee monsters van dezelfde persoon op dezelfde dag kunnen jaren uit elkaar liggen.
Er zijn analyses die laten zien dat die ruis bij een deel van de klokken groot genoeg is om een individuele uitslag onbruikbaar te maken.
Daar komt bij dat de samenstelling van je bloedcellen de uitslag beïnvloedt, en die verandert bij een infectie.
Wat zegt een verbetering dan?
Voorzichtig gezegd: weinig, als het één meting voor en na is.
Er zijn kleine proeven waarin een leefstijlprogramma de geschatte leeftijd verlaagde. Die zijn klein, en de vraag of een lagere schatting ook minder ziekte betekent, is niet beantwoord.
Wat is ons oordeel?
Dat dit als onderzoeksinstrument waardevol is en als consumententest nog niet betrouwbaar genoeg voor een individu.
Wie het toch doet: dezelfde aanbieder, meerdere metingen, en kijk naar de trend en niet naar het getal.